28 Ocak 2011 Cuma

Kendi ufacık dünyam...

Ne yazsam nasıl anlatsam da anlasan bilemiyorum.

“Biz” yok senin için hep “ben” var.

İnsanın kendinden birşeyler feda etmesidir bence aşk denen illet. Her yaptığın şeyde aklında onun olmasıdır. Planlarının bir parçası yapabilmektir karşındakini kendine katabilmektir.

Bu fedadır karşındakine değerini gösteren, pahalı hediyeler değildir.
Ben canımı dişime takıyorsam napıp edip yapıyorsam, isterim ki karşımdaki de öyle yapsın. Herşey karşılıklı mı? Evet herşey karşılıklı, ben yalnız yaşamak için beraberlik yaşamıyorum. Zaten yanlız yaşamak istesem adı beraberlik olmazdı.
Beraber olmak için iki elim kanda olsa koşar gelirim çünkü benim istediğim yanında olmaktır. Ha yanlızlık mıdır bazen istenen eyvallah ama mantıklıysa güzeldir yalnızlık.

Ben müneccim değilim okuyamam kafadan geçenleri, dile gelecek ki anlam kazanacak. Empati de bir yere kadar. Sonra anlayışsız etiketi vurmak çok kolay.

Bir gün hayatım denilip göklere çıkıyorum, bir gün görüşülmeyecek koca bir haftaya rağmen bir bahane bulunup ortadan kaybolan biri. Neden??? Hastalık mıdır? Hasta olan seven sevdiği yanında olsun yardım etsin ister naz yapmak ister, peki diğer yandan yapılan ne? Kenara itmekten başka?? Hep bir bahane var farkında mısınız? Artık kendimi salak gibi hissetmeye başladım ya da yapışkan bir sülük. Devamlı benden kurtulmak için verilen çabalar...

Hala ne kadar öenmli olduğunun farkında değilsin di mi?

Ya da evet farkındasın....